Het meest verbazende aan het Browning .50 machinegeweer is dat hij nog zo overvloedig aanwezig is. Je kunt van een tweede of zelfs derde jeugd spreken. Is de B 52 een opvallende ouwe, de .50 werd al aan het eind van de Eerste Wereldoorlog geboren. In tegenstelling tot de B 52, die vele malen verbouwd werd, bleef de .50 zichzelf.

M2 HB, op M3 driepoot

Het Browning zware machinegeweer M2 .50 HB (Heavy Barrel) is met 38 kilo zonder de standaard infanterie driepootaffuit, die 20 kilo weegt, een zwaar kreng. Een beest om te hanteren vanaf de driepoot of buisaffuit. Het wapen danst alle kanten op als het spreekt. Een ongeoefende schutter kan hem moeilijk aan. Of kan hem niet doorladen. De fifty-cal. of 'ma deuce' in GI slang, heeft een stevige meester nodig om de spangreep aan de rechterkant twee keer naar achteren te trekken, rukken eigenlijk, om de eerste patroon aan te brengen. Ook het wisselen van de loop is lastig. Dat moet veelvuldig gebeuren (soms na 200 schoten al). Na een wisseling moet met een 'kaliber', een soort voelermaatje, de speling worden gecontroleerd tussen de loop en de afsluiter en zonodig met een draai van de loop bijgesteld worden. Pas recent werd met de QCB (Quick Change Barrel) uitvoering een snelle loopwisseling mogelijk. De QCB heeft een forse draaghandel aan de loop in plaats van de iele draadbeugel.

In 1914 bestond er behoefte aan een zwaardere patroon dan die van infanteriewapens. Met de komst van gepantserde voertuigen en het vliegtuig was wat stevigers nodig. John Browning vergrootte het kaliber van de patroon voor het standaard Amerikaanse Springfield .30-06 geweer van .30 inch naar .50 inch (12,7 mm). De huls werd verlengd van 63 mm naar 99 mm. Ook het wapen werd door Browning ontwikkeld. Hij vergrootte het M1917 .30 machinegeweer dat eveneens door hem ontworpen was. De eerste .50 werd de M1921. Deze had een watergekoelde loop. In 1932 werd de luchtgekoelde versie met een zwaardere loop als M2 ingevoerd. Alle versies gebruiken het korte terugslagmechanisme. De afsluiter wordt na het afvuren samen met de loop teruggeduwd waarna de afsluiter ontkoppelt, de patroonband doortrekt en een verse patroon in de kamer duwt als de afsluiter weer naar voren springt. Patroonbanden bevatten 50 tot 300-400 patronen (vliegtuigen). Een patroonbandgeleider (feed-chute) kan de aanvoer vergemakkelijken.

M55 vierling .50 (met Mans er naast)

De M2 HB werd in WO II door infanterie meegevoerd, op jeeps en trucks gemonteerd en het werden secundaire, tevens luchtafweerwapens op pantserwagens en tanks. De .50 is een blijver en staat net als op de oude Sherman, standaard op het torendak van de huidige M1 Abrams.

Een versie met een geperforeerde koelmantel over de volle lengte van de loop en een opgevoerde vuursnelheid, was lang het standaard wapen in jagers en bommenwerpers. Met Vietnam verscheen het in de deuropstelling van heli's. Aan de verkeerde kant kun je 'ball' kogels van lood en staal met een messingen mantel, lichtspoor, pantserdoorborende of brandstichtende varianten tegemoet zien. Of een combinatie van alle soorten (armour piercing-incendiary-tracer). Na WO II werd een sabot-kogel ontwikkeld met betere pantserdoorborende eigenschappen.

M82 Barret .50 geweer

De Vo van de munitie varieert tussen de 800 en ruim 900 m/sec afhankelijk van de munitiesoort. Effectief tot 2500 meter tegen gronddoelen en 900 meter tegen luchtdoelen. De vuursnelheid voor de M2 HB bedraagt 450-550 spm (M3 vliegtuigversie 1000-1200 spm). Om oververhitting of uitputting van de schutter te voorkomen, praktisch gesproken eerder 50 spm in korte vuurstoten. Vanaf de driepoot is eigenlijk alleen in enkelschotmodus accuraat te schieten met het standaard vizier. De .50 sluipschuttersgeweren, die gelijksoortige munitie verschieten, kunnen tot op 2,5 kilometer alles dat niet achter iets dikkers dan een halfsteens muurtje dekking zoekt, het leven onaangenaam maken.

GI's mofo'n met ma deuce

Japanners fifty'n een Katana