European Space Agency verraste de mensheid vandaag met mooi beeld. We zien de ijzige oppervlakte van Enceladus. De bergen en dalen die zichtbaar zijn worden veroorzaakt door de aantrekkingskracht van Saturnus. Onderaan de foto zien we een mogelijk bewijs van vloeibaar water, aan de hand van de nevel die door het ijs naar buiten spuit. De foto is genomen door de Cassini-sonde.

Steeds als je denkt dat ruimtesonde Cassini de mooiste foto van Saturnus heeft gemaakt verschijnt er een nog mooiere. Om die foto te maken werd de sonde in de schaduw van de planeet gemanoeuvreerd terwijl de zon achter Saturnus stond. De camera's verzorgden een foto die uit zestig delen bestaat.

Dat ruimtesonde Cassini de mooiste beelden van Saturnus, haar ringen en haar manen maakt is bekend. De laatste dagen stuurt het foto's naar aarde van een enorme storm. Dat ding woedt op de noordpool van de planeet en bevat ongekende verschillen in temperatuur naast enorme windsnelheden.

Deze ruimtesonde maakte deel uit van de gecombineerde Cassini-Huygens missie. Terwijl moederschip Cassini nog steeds rond Saturnus prima werk verricht ging het met Huygens half mis. Die moest tijdens de landing en de eerste dertig minuten één van de manen van Saturnus Titan 700 foto's maken. Doordat iemand een commando was vergeten werden dat er maar 350.

Saturnus heeft op zijn minst 62 manen. Omdat die dingen niet allemaal even groot zijn is het goed mogelijk dat er veel meer zijn. Cassini is namens NASA al vijf jaar bezig om Saturnus en haar manen te fotograferen. Het stuurt zeer tot de verbeelding sprekende foto's terug naar aarde.

En dat is best bijzonder. NASA dacht tot nu toe dat Saturnus alleen aan haar donkere kant bliksem produceerde. In een superstorm fotografeerde sonde Cassini echter een heuse flits. Hoe dat allemaal mogelijk is zoekt men nog uit. Zeker is dat de beelden er mogen zijn.

Omdat methaan aan de evenaar van Saturnus-maan Titan zou verdampen om weer te condenseren op de polen is deze vondst een verassing. In tegenstelling tot de meren die eerder gevonden zijn, bevinden deze meren zich aan de evenaar. Hoe de meren ontstaan is onduidelijk. Regen is uitgesloten, zodat men nu vermoedt dat ze uit ondergrondse bronnen ontstaan. De meren in kwestie zijn enkele kilometers lang en zeker een meter diep.

Door de getijdenwerking tussen Enceladus en Saturnus is op die maan vloeibaar water aanwezig dat middels geisers de ruimte in spuit. In dat water is door de Cassini-sonde reeds zout aangetroffen, wat wijst op een aardachtige oceaan. Bovendien trof men organische stoffen aan. Er is een flinke kans dat er ook microben zijn, zoals men bij NASA betoogt. Om die te vinden hoeft men ze slechts op te vegen.