De Telegraaf en De Pers schrijven vandaag een kort maar krachtig bericht over EnDanDit-redacteur Jorrit Smink. Smink schreef columns op deze site over zijn belevenissen als voetbaltrainer in het verre Chili, alwaar hij nu volgens bovenstaande kranten het seksleven van de voetbalvrouwen verpest.

Als je trainer in het buitenland wilt zijn, krijg je allereerst te maken met een cultuurprobleem. Zit je ´s ochtends om elf uur in het appartement van de voorzitter, spreek je af dat hij om zeven uur ´s avonds nieuwe ballen bezorgt en het licht regelt, komt hij nooit opdagen.

Wie momenteel in Nederland kijkt naar Alves en nu weer Bruno Silva, moet bijkans kotsen van de clubliefde die deze spelers tonen. Zij tekenden dus een contract voor langere tijd, maar zonder waarde.

Langere tijd is zekerheid voor hun. Raken ze geblesseerd, dan betaalt de club door. Maar nu willen ze niet meer voor hun clubs uitkomen, omdat de clubs ze niet zo makkelijk laten gaan.

Nederlandse trainers denken maar wat graag dat ze de beste van de wereld zijn. Op zich hebben we daar ook wel een beetje recht op, want naar verhouding werken er belachelijk veel Nederlandse oefenmeesters in het buitenland. Probleem is dat geen Nederlander ooit de wereldtitel voor landen won.

In Nederland heb ik met de allerarmsten gewerkt in het voetbal, maar die zouden voor steenrijk worden aangezien door iedere speler van de Pudahuel Barrancas. Armoe is een relatief begrip, maar in Nederland bestaat het voor mij in ieder geval niet. Hooguit psychische armoe.

Voor mensen die op korte termijn naar Chili willen emigreren –en wie wil dat tegenwoordig eigenlijk niet: lekker weer, lage belastingen, alles stukken goedkoper, vrijwel geen files- heb ik een tip: heb vooral geduld. Heb je in Chili (eigenlijk in heel Zuid-Amerika) geen geduld, dan teken je voor een snelle retour huiswaarts.