Leuk idee: enkele bekende Nederlanders, met de nadruk op bekend, een ijzige vlakte insturen en dan een camera op hun verkleumde gezicht zetten. Afgewisseld met wat beelden van een kampvuurtje, le-vens-ge-vaar-lij-ke afdalingen en beklimmingen van een berg en natuurlijk samenwerking met een groepje al even bekende, met de nadruk op bekende, Vlamingen. Is dat leuk? Nee.
Nederlandse trainers denken maar wat graag dat ze de beste van de wereld zijn. Op zich hebben we daar ook wel een beetje recht op, want naar verhouding werken er belachelijk veel Nederlandse oefenmeesters in het buitenland. Probleem is dat geen Nederlander ooit de wereldtitel voor landen won.
In Nederland heb ik met de allerarmsten gewerkt in het voetbal, maar die zouden voor steenrijk worden aangezien door iedere speler van de Pudahuel Barrancas. Armoe is een relatief begrip, maar in Nederland bestaat het voor mij in ieder geval niet. Hooguit psychische armoe.
Al een tijdje waren de voetbalkenners er op aan het wachten. Wie zou de eerste sportjournalist worden die de aanstaande kampioen de ´kampioen van de armoede´ zou noemen? De eer is verrassend genoeg aan Hugo Borst, die het aloude cliché in zijn AD-column heeft gezet. Al jaren gebruikt het sportjournaille de term als een ploeg met weinig punten de titel gaat halen.
