Als je trainer in het buitenland wilt zijn, krijg je allereerst te maken met een cultuurprobleem. Zit je ´s ochtends om elf uur in het appartement van de voorzitter, spreek je af dat hij om zeven uur ´s avonds nieuwe ballen bezorgt en het licht regelt, komt hij nooit opdagen.

Dat zijn dingen waarvan je in Chili weet dat ze gebeuren en waar je tegen moet kunnen. Je moet het willen veranderen, maar je moet ook accepteren dat het niet snel zal gaan.

Probleem nummer twee is uiteraard de taal. Trainers in Nederland hebben daar, door het enorme aantal buitenlandse spelers, inmiddels zelfs al moeite mee. Zie Sef Vergoossen bij PSV. Vergoossen had in Japan overal een tolk om zich heen. Makkelijker, maar je communiceert dus altijd via iemand anders.

In Chili zijn er voor ons geen tolken beschikbaar. Voor mij, met zeer redelijk Spaans is dat echter al lastig zat. Kun je net Spaans, moet je weer tweehonderd voetbaltermen leren. Begin je eigenlijk weer opnieuw.

Voor Paul, de andere trainer van Pudahuel Barrancas is het helemaal lastig, want hij spreekt nu net het basis-Spaans. Voorlopig wordt hij gekoppeld aan een Chileense trainer, die alleen maar Spaans spreekt. Toch wil Paul ook zelf een beetje coachen (omdat de Chileen dat weer niet doet) en heeft hij wat termen uit zijn hoofd geleerd.

Helaas voor Paul en zijn groep moeten de coachtermen ´obrir´ en ´movir´ nog worden uitgevonden. Gelukkig weten de spelers wel dat we het beste met ze voorhebben en bedenken ze zelf dat hier ´abrir´ (openen) en ´mover´ (bewegen) bedoeld wordt.

De Chileense trainer zegt echter na afloop van de training dat Paul dat ´obrir´ niet meer moet gebruiken. ´Dat betekent namelijk pijpen,´ beweert hij. Paul en ik schrikken ons dood, aangezien er ook flink wat vrouwelijk publiek was.

´Pijpen, hey ga nou pijpen!´

De Chileen moet echter lachen. ´Nee, geintje het woord bestaat niet.´

Paul begint vandaag maar met een extra cursus Spaans. Kan ik verder met de cultuurproblemen aan de slag.