In Nederland heb ik met de allerarmsten gewerkt in het voetbal, maar die zouden voor steenrijk worden aangezien door iedere speler van de Pudahuel Barrancas. Armoe is een relatief begrip, maar in Nederland bestaat het voor mij in ieder geval niet. Hooguit psychische armoe.

In een piepklein appartementje in de ´armenwijk´ Pudahuel zit ik aan de eettafel met de voorzitter van de club: Christian. Op de achtergrond horen we zacht het geluid van de televisie.

De twee zussen, de broer en de moeder van de voorzitter kijken in een van de slaapkamers naar een soap. De slaapkamers zijn allen niet groter dan zes vierkante meter, maar dat neemt niet weg dat die gedeeld moeten worden.

Toch is dit de ontvangstruimte voor de Pudahuel Barrancas de komende tijd. Alle mogelijke spelers van de club komen hier een kennismakingsgesprek voeren met hun (eventuele) nieuwe trainer.

Die spelers zijn allen arm, weet ik na tien gesprekken. En allemaal verkeren ze in een soortgelijke situatie als hun voorzitter. Ze wonen bij hun familie en vaak ook met veel familie. ¨Wat is je doel voor dit seizoen?¨ Vraag ik. ¨Prof worden,¨ zeggen ze allemaal. Voor 98 procent van de spelers de enige uitweg naar een beter leven, hoewel niemand klaagt over zijn leefomstandigheid.

Prof worden is natuurlijk niet zo makkelijk als zeggen dat je het wilt worden. Zeker voor de spelers van Pudahuel. Sowieso moet je een beetje geluk hebben, als je al de kwaliteiten hebt en je moet in Chili altijd de juiste mensen kennen. Een redelijk stabiele thuissituatie helpt natuurlijk ook.

Daar is echter niemand mee gezegend, maar een aantal spelers heeft het zichzelf wel erg moeilijk gemaakt. Neem bijvoorbeeld spits Felipe Acevedo. 21 jaar oud, vader van een vierjarige dochter. Hij is getrouwd, woont bij zijn schoonouders en werkt de hele dag (tien uur) als vuilopruimer.

Vorig jaar trainde hij dan ´s avonds en schoot hij er desalniettemin negentien in tijdens de competitie. Hij heeft daarmee mazzel, want kan nu weg naar een club die hem 500 euro per maand kan betalen. ¨Daarmee kan ik een appartement huren en mijn vrouw en dochter ruim onderhouden,¨ juicht hij. Ik feliciteer hem en spreek de hoop uit dat het allemaal rond komt.

Pudahuel kan toppers eventueel 150 euro betalen. De rechtsback en goede vriend van Felipe, Alvaro Moya, heeft dan ook pech. Hij is twintig, heeft een dochter van bijna twee en woont met zijn vrouw bij zijn opa en oma. De hele familie teert op wat pensioen na op zijn inkomen, wat 225 euro per maand is. Ter vergelijking: in Chili is alles twee tot drie keer zo goedkoop als in Nederland.

Alvaro heeft zin in het seizoen. Enig probleem: tijdens het trainingskamp moet hij werken. ¨Heb je geen vakantiedagen?¨ Vraag ik. Vakantiedagen blijk je echter pas te krijgen als je ergens een jaar in dienst bent geweest. ¨Hoe is dat in Nederland?¨ Vraagt Alvaro.

¨In Nederland zijn we knettergek,¨ zeg ik. Hoe het allemaal zit met huursubsidie, vakantiedagen of arbeidsrecht weiger ik te zeggen. ¨Ik heb gehoord dat je in Nederland ook geld krijgt als je helemaal niet werkt,¨ zegt Alvaro, ¨wie betaalt dat dan?¨
¨Terug naar het voetbal,¨ zeg ik.

Laat mensen met een uitkering en al hun subsidies eens een week met Alvaro meelopen en ik voorspel een einde aan een hoop geklaag van zogenaamde armen in Nederland.

Leestip: De onderkant van de samenleving, door Theodore Dalrymple.