Voor mensen die op korte termijn naar Chili willen emigreren –en wie wil dat tegenwoordig eigenlijk niet: lekker weer, lage belastingen, alles stukken goedkoper, vrijwel geen files- heb ik een tip: heb vooral geduld. Heb je in Chili (eigenlijk in heel Zuid-Amerika) geen geduld, dan teken je voor een snelle retour huiswaarts.

Neem bijvoorbeeld mijn verblijfsvergunning. Ik verdien een beetje, ben getrouwd met een Chileense, wij hebben zelfs een dochter en daarmee voldoe ik aan alles om een visum te krijgen. Helaas moet ik eerst een tijdelijk visum vragen, alvorens een definitief visum te mogen.

Inmiddels zijn we twee jaar verder en is mijn visumaanvraag nog altijd ‘in behandeling’. Wel is het van ‘in behandeling’ (half jaar geleden) inmiddels overgegaan naar ‘officieel in behandeling’.

Maar ik heb er bitter weinig aan. Zonder visum mag ik geen bankrekening hebben en zonder bankrekening kan ik bijvoorbeeld weer geen telefoonlijn aanvragen. Gelukkig kan mijn vrouw dat wel, zodat mijn leefomstandigheid nog altijd op de eerste wereld lijkt.

Dit is maar een klein voorbeeld. Je staat ook een uur in de rij om je telefoonrekening te mogen betalen, net als bij de energiemaatschappij, de waterrekening, etcetera. Wie bij de gemeente om iets komt, krijgt standaard te horen dat hij de volgende week moet terugkomen.

Vorige week was ik op de gemeente en kreeg een vrouw dit advies. De vrouw werd daarop zo boos, dat de ambtenaar wegging en drie minuten later terug kwam met alle gevraagde documenten. “Oh ja, het was er toch.”

Boos worden, of beter je als de absolute wereldleider opstellen is ook maar het beste. Zo kreeg ik ooit mijn telefoonlijn door de man van Telefonica toe te voegen dat als ik niet de volgende dag mijn lijn zou hebben, ik hem en zijn hele familie zou vermoorden. Ik had toen wel vijf keer een dag gewacht op de aanleg, in zes weken tijd. De volgende dag had ik telefoon.

Een Duitse (uiteraard) eigenaar van een van de beste resorts van Chili, zei me dat je hier als ondernemer alleen kunt slagen als je in alles de baas bent en niets, maar dan ook niets aan eigen initiatieven overlaat. De man liep de hele dag zijn personeel te bevelen.

Effectiviteit is dan ook bepaald geen toverwoord hier. Zo ook bij de Pudahuel Barrancas. Ik vroeg om een spelerslijst. Er was echter geen lijst met contactgegevens aanwezig bij de semi-profclub. Na nog twee keer vragen ging ik met een bestuurslid naar de training, gaf ik hem pen en papier en keek er vervolgens op toe dat alles genoteerd werd.

Zo zou de huidige trainer, Hugo, een voorlopige selectie maken. Hij had alleen een lijst gemaakt van geselecteerden (veertien, wat nogal weinig is voor een semi-profclub) en niet van de afvallers. Evaluaties van de spelers? ‘Volgende week.’ Oefenwedstrijden voor de voorbereiding? ‘Ja, na de Kerst.’ Materiaal, shirts? ‘Maar het is nog drie maanden voor de competitie!’. Ja, maar nog vijf weken voor de eerste oefenwedstrijd!

Eerst dacht ik dat de Chilenen gek zijn, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo. Ik ben gek. Het komt hier naemelijk allemaal wel goed, het gaat hier immers toch allemaal al jaren goed!

Jorrit Smink

((en niet Ships76) houdt voor www.endandit.nl een column bij over zijn trainerservaringen bij semi-profclub Pudahuel Barrancas)