Natuurlijk zag u onze nieuwe sportschrijver Ships76, al in onze rubrieken verschijnen. Maar wist u ook dat de man de heuse hoofdtrainer is van een Chileense semi-profclub, Pudahuel Barrancas? Hij speelt met zijn ploeg in de Chileense derde divisie, een competitie voor spelers onder de 23 jaar.

Pudahuel is een gemeenteclub, met maar drie bestuursleden. In die derde divisie spelen veel clubs van naam, die veel toeschouwers trekken. Omdat de derde divisie is opgedeeld in vier subdivisies, is het enige en heilige doel het bereiken van de playoffs. De winnaar van die wedstrijden verdient een plaats in de tweede divisie en weet zich fullprof.

Op 19 januari begint de competitie. En omdat er in Chili altijd iets te doen is rond het voetbal, én omdat we willen weten hoe het onze Shark vergaat schrijft hij elke dinsdag een column over het wel en wee van Pudahuel Barrancas. En hoewel het vandaag donderdag is, doen we toch de eerste. Ships, komt er maar in.

Wil je als vrouw je lichaam verkopen, dan is de kans groot dat een pooier zijn ‘hulp’-diensten gaat aanbieden. Ze doen dat immers ook al als je als vrouw geen hoer wilt worden. Voor zover bekend verdienen pooiers minstens zo goed als de hoeren die het vuile werk opknappen. Een prima baan dus, als je niet al te ethisch bent.

De volgende in het lijstje van bepaald niet ethische beroepen is het vak voetbalzaakwaarnemer, ofwel voetbalpooier. Misschien zelfs wel de werkelijke nummer 1, want waar de hoerenpooier er tenminste nog voor uitkomt, wekt de zaakwaarnemer de schijn op de speler ook daadwerkelijk te helpen.

Voetballers betalen maar wat graag tien procent van hun jaarsalaris voor hun ‘hulp’, exclusief dikke premies bij transfers. Zij vertrouwen hun zaakwaarnemer en hebben niet door dat de meeste voetbalpooiers enkel geinteresseerd zijn in geld. Betaalt een club wat extra’s aan de zaakwaarnemer dan krijgt die club de speler en gaat de speler niet naar de club die het beste betaalt.

In Zuid-Amerika is de slavenhandel helemaal op en top levendig. Zo had ik afgelopen week twee spelers uit Kameroen op de training. Die waren door hun eerste zaakwaarnemer in Saint-Etienne achtergelaten, toen ze niet goed genoeg voor een contract bleken te zijn.

Vervolgens werden de twee twintigjarige ex-jeugdinternationals door een andere zaakwaarnemer opgepikt en op transport gestuurd naar Uruguay, waar ze direct een contract konden tekenen. Alles in orde dus, maar helaas kwamen ze een nieuwe voetbalpooier tegen die hun in Chili gouden bergen beloofde. “Teken vooral niet in Uruguay, ga met mij mee naar Chili.”

En de twee goedgelovigen gingen. Chileense profclubs zaten echter helemaal niet op het duo te wachten en na een maand proberen koos de voetbalpooier eieren voor zijn geld en dumpte de Afrikanen in de tweede divisie, waar ze een eenjarig contract kregen voor vrijwel niets. Waarschijnlijk was de zaakwaarnemer de enige die nog wat had verdiend.

Nu het jaar voorbij is en de spelers ook nog eens blessuregevoelig bleken, werd hun contract niet verlengd. De spelers werken nu als afwasser in een restaurant voor 150 euro in de maand. Minder dan het minimum loon.

Er is op dit moment een zaakwaarnemer ter wereld die ik vertrouw. Die probeert nog iets voor hen te regelen. Dat wordt niet bij mij, want ik mag maar een buitenlander contracteren. En zelfs daar zijn regels voor.

Het niveau van de twee ‘ontembare leeuwen’ inschattend, zal het ook lastig worden een club te vinden. Of ze ooit Kameroen nog zullen zien betwijfel ik dus. Het enige bezit wat ze in hun eenzaamheid ver van huis nu nog hebben is hun lichaam en de enigen die geinteresseerd zijn, zijn de Chileense vrouwen. Misschien dat ze hun lichaam dus maar op een andere manier moeten verkopen. Contact zoeken met een ander type pooier dus.

Hun voetbaldroom is in ieder geval ten einde. Met dank aan de voetbalpooiers.