Het gezaghebbende colamerkje Pepsi Max (onthoud die naam!) heeft een nieuwe website: maxyourlife.nl. Het idee achter maxyourlife is natuurlijk dat je, dankzij het totaal niet naar koude koffie smakende Pepsi Max (onthoud die naam!), het leven wilt maximaliseren door het toeval en het onverwachte in het doorgaans sleurvolle bestaan te omarmen. Kortom, als je naar Parijs wilt ga je ook gewoon naar Parijs, tsjakaaaaaaa!

U begrijpt, Pepsi Max (onthoud die naam!) bood de gemiddelde Nederlander, en embedded verslaggevers, donderdag de mogelijkheid “spontaan” naar Parijs af te reizen. All expenses paid, inclusief lunchpakket met Pepsi Max (onthoud die naam!). Maar een bord met de tekst “afslag Parijs” langs een provinciale weg zetten om nietsvermoedende automobilisten in de Pepsi-Max-gaat-naar-Parijs-fuik te lokken is nog niet spontaan en onverwachts genoeg. Nee, daarvoor laat je de deelnemers, die eigenlijk op weg naar hun werk waren en toen ze 's ochtends opstonden nog niet wisten dat ze naar Parijs zouden gaan (tsjakaaaaa!), de vijfhonderd kilometer naar de lichtstad afleggen in een originele 2cv: een eendje, een echte, met lekkagegevoelig canvas dak dat openkan, een haperende motor, gaten in de carrosserie als airco en zero comfort of luxe, gehuurd bij huureeneend.nl.

Met een colonne eendjes naar Parijs, da’s pas echt avontuur. Een van de zeven eendjes startte niet, en bleef proestend en hoestend al voor het eerste stoplicht achter. De overige zes hadden nog wat moeite met schakelen, heel Frans zo’n pookje met tussenschakelstand, maar deden het toch heel aardig met een topsnelheid van 110 kilometer per uur. Bergaf. Met de wind mee.

Dat een auto 110 kilometer per uur kan, wil nog niet zeggen dat die auto dat ook haalt. De eendjes moesten regelmatig stoppen op de vluchtstrook omdat er weer een was uitgevallen, en ergens tussen Brussel en Antwerpen werd besloten “niet harder dan negentig te rijden” omdat een van de auto’s het anders niet vol kon houden. Een ander eendje viel onderweg voorgoed uit, en weer een andere bleef door veel bidden en maximaal hopen nog net op zijn vier wielen rijden, zolang er maar niet te veel geremd werd en er niet plotseling geniest of gelachen werd door de passagiers. U begrijpt dat de colonne van avontuurlijke provincialen met gemiddelde sleurbaan wel kek veel toppiejoppie bomlauwe lol had (het geeft toch een retegezellige sfeer, van die gemiddelde werknemers met sleurbaan onder elkaar) maar net zo snel richting Parijs vorderde als een blinde bejaarde slak met een vouwwagen aan de trekhaak.

Zodoende werd op zo’n slordige 100 kilometer van Parijs besloten de eendjes bij een groot TGV-station achter te laten en het idee van een dagje Parijs voorgoed te laten varen: het was inmiddels vijf uur, en er moest nog gegeten en gedronken worden. Parijs nog aandoen was inmiddels onhaalbaar geworden. Gelukkig heeft een beetje TGV-station de eigenschap dat er TGV’s stoppen, waardoor de horde uitgelaten gemiddelde provincialen met gemiddelde sleurbaan per trein richting Brussel vervoerd kon worden. Parijs was dan wel niet gehaald, maar Brussel is ook een leuke stad, vonden ze eensgezind. En bovendien heb je in Brussel ook heus wel een McDonalds.

Ondanks het feit dat Parijs niet bereikt is, was de dag voor de deelnemers zeer succesvol, en een serieuze belevenis. De man die dagelijks van zeven uur 's ochtends tot negen uur s’avonds keukens installeert, vertelde nog nooit in Parijs te zijn geweest. Hij is eigen baas, en heeft geen tijd of geld om tsjakaaaaa –spontaan het werk te laten liggen. Voor hem was het een ultieme ervaring, een dag van genot en verwondering. Als er tijdens een door een colagigant gesponsorde dag tenminste één zo’n persoon bij zit, dan is die dag en de gehele actie in ieder geval geslaagd te noemen.

Trouwens, trek in een ijskoud glas Coca Cola iemand?