In de natuur zijn vrouwtjes altijd op zoek naar de sterkste, slimste, mooiste mannetjes. Zo werd altijd aangenomen. Dat is best lullig voor de wat mindere man. Tenzij je een zebravink bent. Bij zebravinken willen de vrouwtjes hun begerige oogjes nog wel eens op een matig mannetje laten vallen. Die komen zo toch redelijk aan hun trekken, zij het dat het niet de lekkerste wijven zijn die op ze vallen.

De Universiteit van Leiden deed onderzoek naar het voortplantingsgedrag van zebravinken en ontdekte dat de opvatting van 'zoeken naar het beste' niet klopte. Kleine zebravinkjes, mannetjes en vrouwtjes, werden in kleinere of grotere groepen grootgebracht. Ervan uitgaande dat de jongen in een grote groep per vink minder aandacht en voedsel kregen, zouden de vinken uit een groot nest van mindere kwaliteit zijn en die uit de kleinere groepen van hogere kwaliteit.

Eenmaal volwassen werden de kneuzen bij de toppers gezet. De mindere vrouwtjes bleken toen meer gecharmeerd te zijn van de mindere mannetjes dan van de hoogwaardige binkvinken. Ze kozen op eigen stand zeg maar. Dat zou toch wel eens de norm kunnen zijn in de natuur, was de conclusie van een van de wetenschappers. Met andere woorden, ondanks je rotkop, je kippenborst en je IQ van 80 is er nog hoop.

(Bron en meer: newscientist)